Χωρίς τίτλο

Απαύδισμα χωρίς όριο τις τελευταίες ημέρες. Βδομάδες.
Πολλές οι ρήσεις περί νόμου τελοσπάντων, εικασίες ότι θα γίνει η σούφρα μας ΝΑ, ότι ότι ότι. Και πιάνεσαι στο τρυπάκι της αβεβαιότητας και της πιθανής τρομολαγνείας καθώς βλέπεις πως ακόμα έχεις να φας και να πιεις, έτσι οτιδήποτε μακροπρόθεσμο, σου φαίνεται μάλλον αχρείαστο προς περισυλλογή, ότι περνάει και δε σε αγγίζει, ότι δε σε αφορά και βεβαίως εφόσον υπάρχουν ακόμα δεδομένα και ενδείξεις που να καθιστούν την όποια δυστοπική πρόβλεψη αστείο μεγατόνων. A.k.a έχει γεμίσει ο τόπος cognitive biases. Και από τη μια και από την άλλη πλευρά.
Δεκτοί οι φόβοι, δεκτές και οι απροθυμίες και οι αβεβαιότητες, δεκτά και η πίτα και ο σκύλος. Ο καθένας έχει πολλά στην κούτρα του, κρυμμένες ελπίδες, όνειρα, οράματα, μαλακίες, συνήθειες, ανησυχίες, είμεθα μια πολυεπίπεδη κοινωνία, τι να κάνουμε ρε παιδιά.
Μιλάμε με χούγια και κανονικότητες που παρά το όλο κοινωνικό αλαλούμ και τα λεγόμενα μεταβατικά στάδια, δε θέλουν να πάρουνε πόδι, αλλά δεν αντέεεεχουν άλλο τα χαράτσια ή τα τετράευρα στη λέσχη. Στην τελική φοβούνται για τη φαμίλια τους, τη στέγη τους και όλα αυτά. Ας είμαστε κατανοητικοί με όλους αυτούς λέω, ως προς το γιατί τους πάει τρεις και μία-έχουνε και μια τρομοκρατία πάνω από το κεφάλι τους και έναν κάποιο μικροαστισμό γαμώτι κάποιοι-, αλλά ας είμαστε δηκτικοί μέχρι το κόκκαλο και αφυπνιστικοί όποτε τους προσεγγίζουμε για να τους αλλάξουμε μυαλά και να αποτινάξουμε φόβους (όσο αυτό μπορεί να γίνει), ως προς τη δυνατότητα που είχανε και έχουνε περί εμβόλιμης δράσης τους, μαζί με την κανονικότητα που δε θέλανε να διώξουν (έστω να περιορίσουν), και δεν την αρπάξανε/-ζουνε αλλά τρέχει το δάκρυ κορόμηλο και η μεμψιμοιρία πάει σύννεφο.
Ίσως οι πολλαπλές προτροπές και τύπου “διαταγές” να έχουν οδηγήσει σε αντι-κίνητρα και αντιστάσεις, μια παθητικότητα σε κορεσμό, μια αντίσταση στην πολυδιαφημιζόμενη επιτακτική ανάγκη, μια συνειδητοποίηση έπειτα από τον αχαλίνωτο και χρόνιο βομβαρδισμό με μηνύματα περί κατάστασης επείγοντος, προς τη λάθος κατεύθυνση, αυτή που προειδοποιούσε για την τακτική του εν λόγω βομβαρδισμού, καθότι αυτή εν αντιθέσει με την πραγματική ίσως κυβερνητική τρομοκρατία ανέκαθεν προκαλούσε αισθήματα φόβου έναντι μιας επίπλαστης ασφάλειας. Έτσι έχουμε να κάνουμε με μια μη λεχθείσα συμπαιγνία ανάμεσα σε ασφαλή κυβέρνηση και πολίτες, που αν η πρώτη εξέλειπε οι δε απο τη μεριά τους θα αισθάνονταν επισφαλείς και απογοητευμένοι, αφού δε θα υπήρχε κάποιος πλέον να τους φροντίζει.
Ακόμα έχουμε ίσως να αντιπαλέψουμε φετιχιστικές απαρνήσεις της ανυπαρξίας αυτού που όλοι θα θέλαμε και που τέτοιες συναντώνται στους εν λόγω αβέβαιους πολίτες που προσμένουν κάτι να φανεί στον ορίζοντα, έτσι καθυστερούν, ενώ αυτό δε νομίζω πως συναντάται στους αριστερούς επαναστάτες που αναγνωρίζουν την απουσία ζωής, στο λεγόμενο πανεπιστημιακό πτώμα, όμως δεν προχωρούν πέραν αυτού καθότι αναμένουν και προσπαθούν ακόμα να ξεκινήσει ουσιαστική συζήτηση με τους άνωθεν.
Δε με αφορά καμία απολύτως παράταξη, καμία απολύτως εμμένουσα άποψη που έχει στρώσει την κωλάρα της χάμω και δε λέει να φύγει κατά το “ααναναναναν, δε σε ακούω”, ενώ ουρλιάζει πως δε γουστάρει το νόμο αυτό, παράλληλα όμως αποκλείει άτομα από την προσπάθεια ρήξης του, έχουμε γεμίσει επαναστατικές ελίτ ναουμ που ούτε στόχο περί κάποιου μορφώματος κοινωνίας έχουν και όμως μας μπολιάζουν τα μυαλά με ρεφορμιστικές μπαρούφες και προτάσεις-μπουλετάκια σε πλαίσια που συμβαδίζουν ή υπόκεινται με την οργάνωση της κοινωνίας που αντιμάχονται ή με πλήρως ουτοπικά και καυλωτικά προτάγματα που ουδεμία σχέση δεν έχουνε με τους άμεσους στόχους του πανεπιστημίου και του τι μπορούν οι φοιτητές στο χώρο τους να επιτύχουν, πρωτίστως ώστε μετά να οδηγηθούν αλλού.
Μπλεγμένη με νεφέλες ή μη, θεωρώ πως για την ουσιαστική στοχοθέτηση αυτού του νόμου, απαιτείται συλλογική προσπάθεια (ω ναι, είμαι ξύλινη ξύλινη ΞΥΛΙΝΗ!) παρά τις όποιες καταβολές σου, μου, μας, σας κλπ. Εναλλακτικά, παρασυρόμαστε στο μέχρι τώρα γνωστό παραταξιακό βρόχο που αφορά τις γνωστές εκσφενδονίσεις κατηγοριών μέσα και έξω από συνελεύσεις και τα ρέστα, κοιτάμε ποιος τοποθετήθηκε καλύτερα, τι είπε πριν από 1821 χρόνια, τι ψήφισε, ρίχνουμε και μια πρόβλεψη του τι θα ψηφίσει και του κατά πόσο έχει αυτός ο κάποιος δικαίωμα να κουνάει τις χειλάρες του και να βγάζει ήχους κατακρίνοντας το νόμο και την κενωνία (δάκτυλο) και χάνουμε την ουσία των συζητήσεων που αφορά ένα συγκεκριμένο πρόβλημα με τον εν λόγω νόμο (φεγγάρι).
Σε άλλα νέα, θεωρώ, ασπούμε, απαράδεκτη την άρνηση συμμετοχής σε συζητήσεις, βασισμένη σε επικλήσεις χρωματισμού. Ρε μαλάκα, υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ατόμων, που ασχολούνταν (εκτονωτικά ή μη) με όλα τα κοινωνικά προβλήματα και απέβλεπε σε επαναστάσεις, κόκκινες παντιέρες και λοιπές ιστορικές γραφικές φανφάρες. Υπήρχε μία βάση τελοσπάντων, αυτή δε θα πεταχθεί, ενέχει μια εμπειρία, ναι μεν πεπαλαιωμένη, μουχλιασμένη, και πάντα μα πάντα υπεραναπληρωτικά ως προς άλλες υπάρξεις της εξοργισμένη αλλά την κρατάει καλά και δεν της φεύγει, και αυτή ακριβώς η εμπειρία χρειάζεται άλλες, μπορεί άσχετες με αυτή πρακτικά αλλά βασισμένη ίσως σε ίδια κοινωνικά πάθη, όπως χρειάζεται και εναλλακτικές ανανεωτικές γνώσεις ως προς δράσεις, γινόμενα λάθη. Σύρε λοιπόν τον κώλο σου, αφού δε γουστάρεις το νόμο, αλλά επιθυμείς δράσεις (έστω και εκτός κατάληψης) και έλα να συζητήσεις επ’ αυτών και άσε τα σάπια.
Επί του καταληψιακού παρόντος, ας εκμεταλλευτούμε αυτήν την καραμέλα περί δράσεων χωρίς κλειστή σχολή, και ας δοκιμαστούμε, λέω ‘γω.
Εφόσον όμως το θέμα τέθηκε από τους φερόμενους ως ανεξάρτητους, που προφασιακά ή μη (στη σχολή μου τουλάχιστον) άρχισαν να κατεβάζουν από την τρίτη φορά πολιτικά πλαίσια για να μη φαίνεται το “ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΑΜΕΣΑ” ξεβράκωτο και εγωιστικά μοναχούλη του εγώ τους περιμένω να δράσουνε με ανοικτή σχολή όπως υποστηρίξανε στα πλαίσιά τους, και κάθε μέρα να ξεφεύγουν λίγο από αυτόν το γαμημένο εκτός σχολής και μαθημάτων τους φιλισταϊσμό που φάνηκε να τους δέρνει. Ειδεμή θα υπάρξει απογοητευτική επιβεβαίωση των “μα μου-χωρίς κατάληψη δεν γίνεται καλά η δουλειά, μα μου”, απογοητευτική, γιατί θα καταδεικνύει πως σε τούτη τη ζωή υπάρχει μια ατελεύτητη υποκρισία με τα όριά της να ξεπερνούν αυτά της ηλιθιότητας και κακοβουλίας καθώς και φυτεμένοι σπόροι αυτής, ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί.
Ο ρεβουάρ.

Belexes