Περί αγανακτισμένων.

Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. ΚAI ΔΑΠίτες σε κατάσταση αλλοφροσύνης, με ένα υπέροχο-μη πολιτικό προφανώς!-πλαίσιο, να υποστηρίζουν με πάθος την εξεταστική τους ΚΑΙ φεησμπουκίστικα μαλλιοτραβήγματα (ιν ρίαλ λάηφ δεν προτιμώνται-τόσα έδωσαν οι καλές μου οι νομικάριες για τα εξτέντ) ΚΑΙ αγανακτισμένους φοιτητές εν δράση, σε ειδήσεις και εκπομπές(που όλως περιέργως δεν έκαναν τον κόπο να προβάλλουν τους άλλους, εκείνους εκεί που χρειάστηκε να μπουν στη ΝΕΤ με θράσος(!)για ν' ακουστούν έστω και λίγο-αυτοί πάντα τραμπούκικες μειοψηφίες θ' αποτελούν άλλωστε) ΚΑΙ επιχειρήματα ατράνταχτα που αρθρώνονται με τρεμάμενη από την οργή φωνή και συνοψίζονται σ' ένα γενικόλογο «εγώ αυτό πιστεύω, δε πα' να ωρύεσαι εσύ, ήρθα να ψηφίσω, όχι να σ' ακούσω».

Τι κι αν γύρω σου η κοινωνία βράζει; Τι κι αν παίρνουν μέτρα κάθε δυο βδομάδες, που ευτελίζουν τις ζωές μας; Τι κι αν ο νόμος που ψηφίστηκε κεκλεισμένων των θυρών έρχεται να σαρώσει ό,τι είχε απομείνει από τη δημόσια και δωρεάν παιδεία; Τι κι αν πριν ακόμα ξεκινήσουν καλά καλά τα μαθήματα 300 σχολές έκλειναν δίνοντας σαφή απάντηση στα τερτίπια της Αννούλας παρά τις απειλές για χαμένες εξεταστικές και εξάμηνα(κοίτα να δεις που στις περισσότερες σχολές αναπληρώθηκαν τα μαθήματα!); Όοοοχι, εσύ εκεί, να επιμένεις πως θες το πτυχίο σου τώρα/άμεσα/καιγόμαστε-κι ας μη σου εξασφαλίσει τίποτα, φτάνει να στέκει περήφανο σ' εκείνον τον άδειο τοίχο του σαλονιού(καιρό τώρα άλλωστε σε προβλημάτιζε τι μπορεί να δέσει χρωματικά με τον καναπέ).Εσύ εκεί να μη νοιάζεσαι που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη σου, μπάζοντάς σε σα πρόβατο μες στο αμφιθέατρο μόνο και μόνο για να ψηφίσεις, λες και δεν υπάρχει τίποτα απ' αυτό που λέγεται βούληση και κρίση μέσα σου. Εσύ εκεί, να τρέχεις μυξοκλαίγοντας στον πρόεδρο του τμήματος για να σπάσετε παρεούλα την κατάληψη, παρακάμπτοντας την απόφαση του συλλόγου( «Επιτέλους κάτι καλό σ' αυτή τη χώρα!» κραύγαζε χαρακτηριστικά ο γλυκούλης/μακριααπομας πρόεδρος αναφερόμενος στο νόμο). Εσύ εκεί, στις ειδήσεις του ΣΚΑΪ, να σε δει ολάκερη η οικογένεια στην Άνω Ραχούλα, να καμαρώσει το παιδί που σπουδάζει δικηγόρος, βγαίνει στα κανάλια και θα γίνει σπουδαίος και τρανός (να σου πω για υπαλληλοποίηση του δικηγόρου σε εταιρείες και κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Θα σου χαλάσω το όνειρο μάλλον και δεν το θέλω).

Η σχολή ανοιχτή λοιπόν. Και τα μπλου παιδιά με όλους τους παρατρεχάμενους ευχαριστημένα και οι "αγανακτισμένοι" που βγήκαν στο γυαλί, χαρούμενοι-και οι συγγενείς (αυτοί της Άνω Ραχούλας ναι) ακόμα περισσότερο. Και αναρωτιέμαι αν θα ντραπούν, να πουν στα παιδιά τους πως για να μη χαθεί η εξεταστική τους, επέτρεψαν να χάσουν αυτά το δικαίωμά τους στη μόρφωση.

Το σίγουρο πάντως, είναι, πως το κίνημα των αληθινά αγανακτισμένων φοιτητών θα βγει σύντομα ξανά στο προσκήνιο, γιατί το μόνο χρέος που αναγνωρίζει είναι αυτό του αγώνα και της ανατροπής και είναι διατεθειμένο να το υπερασπιστεί με κάθε τρόπο.

incognito.