Στόχοι και ''στόχοι''

Ένταξει, το θέμα είναι ξεκάθαρο.
Νόμο το λένε.
Η κατάληψη μέσο αλλαγής του είναι.
Γιατί δεν επικεντρώνεσαι στο νόμο και τις βελτιώσεις που θες να του προσθέσεις και τους χίλιους δυό (φαντασία έχεις ντε!) τρόπους για να δώσεις στη φώνη σου αντίλαλο και στη θέση σου λόγικη παρά εξντλείς τις δυνάμεις σου υπερασπιζόμενος/η κάτι τόσο μκρό μπρος σε όσα σε έπνιγαν σε πνίγουν και θα σε πνίγουν?
Αύτα τα λίγα για αρχή.

Χωρίς τίτλο

Απαύδισμα χωρίς όριο τις τελευταίες ημέρες. Βδομάδες.
Πολλές οι ρήσεις περί νόμου τελοσπάντων, εικασίες ότι θα γίνει η σούφρα μας ΝΑ, ότι ότι ότι. Και πιάνεσαι στο τρυπάκι της αβεβαιότητας και της πιθανής τρομολαγνείας καθώς βλέπεις πως ακόμα έχεις να φας και να πιεις, έτσι οτιδήποτε μακροπρόθεσμο, σου φαίνεται μάλλον αχρείαστο προς περισυλλογή, ότι περνάει και δε σε αγγίζει, ότι δε σε αφορά και βεβαίως εφόσον υπάρχουν ακόμα δεδομένα και ενδείξεις που να καθιστούν την όποια δυστοπική πρόβλεψη αστείο μεγατόνων. A.k.a έχει γεμίσει ο τόπος cognitive biases. Και από τη μια και από την άλλη πλευρά.
Δεκτοί οι φόβοι, δεκτές και οι απροθυμίες και οι αβεβαιότητες, δεκτά και η πίτα και ο σκύλος. Ο καθένας έχει πολλά στην κούτρα του, κρυμμένες ελπίδες, όνειρα, οράματα, μαλακίες, συνήθειες, ανησυχίες, είμεθα μια πολυεπίπεδη κοινωνία, τι να κάνουμε ρε παιδιά.
Μιλάμε με χούγια και κανονικότητες που παρά το όλο κοινωνικό αλαλούμ και τα λεγόμενα μεταβατικά στάδια, δε θέλουν να πάρουνε πόδι, αλλά δεν αντέεεεχουν άλλο τα χαράτσια ή τα τετράευρα στη λέσχη. Στην τελική φοβούνται για τη φαμίλια τους, τη στέγη τους και όλα αυτά. Ας είμαστε κατανοητικοί με όλους αυτούς λέω, ως προς το γιατί τους πάει τρεις και μία-έχουνε και μια τρομοκρατία πάνω από το κεφάλι τους και έναν κάποιο μικροαστισμό γαμώτι κάποιοι-, αλλά ας είμαστε δηκτικοί μέχρι το κόκκαλο και αφυπνιστικοί όποτε τους προσεγγίζουμε για να τους αλλάξουμε μυαλά και να αποτινάξουμε φόβους (όσο αυτό μπορεί να γίνει), ως προς τη δυνατότητα που είχανε και έχουνε περί εμβόλιμης δράσης τους, μαζί με την κανονικότητα που δε θέλανε να διώξουν (έστω να περιορίσουν), και δεν την αρπάξανε/-ζουνε αλλά τρέχει το δάκρυ κορόμηλο και η μεμψιμοιρία πάει σύννεφο.
Ίσως οι πολλαπλές προτροπές και τύπου “διαταγές” να έχουν οδηγήσει σε αντι-κίνητρα και αντιστάσεις, μια παθητικότητα σε κορεσμό, μια αντίσταση στην πολυδιαφημιζόμενη επιτακτική ανάγκη, μια συνειδητοποίηση έπειτα από τον αχαλίνωτο και χρόνιο βομβαρδισμό με μηνύματα περί κατάστασης επείγοντος, προς τη λάθος κατεύθυνση, αυτή που προειδοποιούσε για την τακτική του εν λόγω βομβαρδισμού, καθότι αυτή εν αντιθέσει με την πραγματική ίσως κυβερνητική τρομοκρατία ανέκαθεν προκαλούσε αισθήματα φόβου έναντι μιας επίπλαστης ασφάλειας. Έτσι έχουμε να κάνουμε με μια μη λεχθείσα συμπαιγνία ανάμεσα σε ασφαλή κυβέρνηση και πολίτες, που αν η πρώτη εξέλειπε οι δε απο τη μεριά τους θα αισθάνονταν επισφαλείς και απογοητευμένοι, αφού δε θα υπήρχε κάποιος πλέον να τους φροντίζει.
Ακόμα έχουμε ίσως να αντιπαλέψουμε φετιχιστικές απαρνήσεις της ανυπαρξίας αυτού που όλοι θα θέλαμε και που τέτοιες συναντώνται στους εν λόγω αβέβαιους πολίτες που προσμένουν κάτι να φανεί στον ορίζοντα, έτσι καθυστερούν, ενώ αυτό δε νομίζω πως συναντάται στους αριστερούς επαναστάτες που αναγνωρίζουν την απουσία ζωής, στο λεγόμενο πανεπιστημιακό πτώμα, όμως δεν προχωρούν πέραν αυτού καθότι αναμένουν και προσπαθούν ακόμα να ξεκινήσει ουσιαστική συζήτηση με τους άνωθεν.
Δε με αφορά καμία απολύτως παράταξη, καμία απολύτως εμμένουσα άποψη που έχει στρώσει την κωλάρα της χάμω και δε λέει να φύγει κατά το “ααναναναναν, δε σε ακούω”, ενώ ουρλιάζει πως δε γουστάρει το νόμο αυτό, παράλληλα όμως αποκλείει άτομα από την προσπάθεια ρήξης του, έχουμε γεμίσει επαναστατικές ελίτ ναουμ που ούτε στόχο περί κάποιου μορφώματος κοινωνίας έχουν και όμως μας μπολιάζουν τα μυαλά με ρεφορμιστικές μπαρούφες και προτάσεις-μπουλετάκια σε πλαίσια που συμβαδίζουν ή υπόκεινται με την οργάνωση της κοινωνίας που αντιμάχονται ή με πλήρως ουτοπικά και καυλωτικά προτάγματα που ουδεμία σχέση δεν έχουνε με τους άμεσους στόχους του πανεπιστημίου και του τι μπορούν οι φοιτητές στο χώρο τους να επιτύχουν, πρωτίστως ώστε μετά να οδηγηθούν αλλού.
Μπλεγμένη με νεφέλες ή μη, θεωρώ πως για την ουσιαστική στοχοθέτηση αυτού του νόμου, απαιτείται συλλογική προσπάθεια (ω ναι, είμαι ξύλινη ξύλινη ΞΥΛΙΝΗ!) παρά τις όποιες καταβολές σου, μου, μας, σας κλπ. Εναλλακτικά, παρασυρόμαστε στο μέχρι τώρα γνωστό παραταξιακό βρόχο που αφορά τις γνωστές εκσφενδονίσεις κατηγοριών μέσα και έξω από συνελεύσεις και τα ρέστα, κοιτάμε ποιος τοποθετήθηκε καλύτερα, τι είπε πριν από 1821 χρόνια, τι ψήφισε, ρίχνουμε και μια πρόβλεψη του τι θα ψηφίσει και του κατά πόσο έχει αυτός ο κάποιος δικαίωμα να κουνάει τις χειλάρες του και να βγάζει ήχους κατακρίνοντας το νόμο και την κενωνία (δάκτυλο) και χάνουμε την ουσία των συζητήσεων που αφορά ένα συγκεκριμένο πρόβλημα με τον εν λόγω νόμο (φεγγάρι).
Σε άλλα νέα, θεωρώ, ασπούμε, απαράδεκτη την άρνηση συμμετοχής σε συζητήσεις, βασισμένη σε επικλήσεις χρωματισμού. Ρε μαλάκα, υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ατόμων, που ασχολούνταν (εκτονωτικά ή μη) με όλα τα κοινωνικά προβλήματα και απέβλεπε σε επαναστάσεις, κόκκινες παντιέρες και λοιπές ιστορικές γραφικές φανφάρες. Υπήρχε μία βάση τελοσπάντων, αυτή δε θα πεταχθεί, ενέχει μια εμπειρία, ναι μεν πεπαλαιωμένη, μουχλιασμένη, και πάντα μα πάντα υπεραναπληρωτικά ως προς άλλες υπάρξεις της εξοργισμένη αλλά την κρατάει καλά και δεν της φεύγει, και αυτή ακριβώς η εμπειρία χρειάζεται άλλες, μπορεί άσχετες με αυτή πρακτικά αλλά βασισμένη ίσως σε ίδια κοινωνικά πάθη, όπως χρειάζεται και εναλλακτικές ανανεωτικές γνώσεις ως προς δράσεις, γινόμενα λάθη. Σύρε λοιπόν τον κώλο σου, αφού δε γουστάρεις το νόμο, αλλά επιθυμείς δράσεις (έστω και εκτός κατάληψης) και έλα να συζητήσεις επ’ αυτών και άσε τα σάπια.
Επί του καταληψιακού παρόντος, ας εκμεταλλευτούμε αυτήν την καραμέλα περί δράσεων χωρίς κλειστή σχολή, και ας δοκιμαστούμε, λέω ‘γω.
Εφόσον όμως το θέμα τέθηκε από τους φερόμενους ως ανεξάρτητους, που προφασιακά ή μη (στη σχολή μου τουλάχιστον) άρχισαν να κατεβάζουν από την τρίτη φορά πολιτικά πλαίσια για να μη φαίνεται το “ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΑΜΕΣΑ” ξεβράκωτο και εγωιστικά μοναχούλη του εγώ τους περιμένω να δράσουνε με ανοικτή σχολή όπως υποστηρίξανε στα πλαίσιά τους, και κάθε μέρα να ξεφεύγουν λίγο από αυτόν το γαμημένο εκτός σχολής και μαθημάτων τους φιλισταϊσμό που φάνηκε να τους δέρνει. Ειδεμή θα υπάρξει απογοητευτική επιβεβαίωση των “μα μου-χωρίς κατάληψη δεν γίνεται καλά η δουλειά, μα μου”, απογοητευτική, γιατί θα καταδεικνύει πως σε τούτη τη ζωή υπάρχει μια ατελεύτητη υποκρισία με τα όριά της να ξεπερνούν αυτά της ηλιθιότητας και κακοβουλίας καθώς και φυτεμένοι σπόροι αυτής, ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί.
Ο ρεβουάρ.

Belexes

Για το φοιτητικό κίνημα και τους "αντικαταληψίες"

Κάποια σχόλια και σκέψεις σχετικά με το κίνημα των "αγανακτισμένων φοιτητών για ανοιχτή σχολή" καθώς και για τη νοοτροπία που κρύβεται πίσω απ'αυτό το "κίνημα" και τις επιπτώσεις της.

L3o ΧΞΣ

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.

Ας σταματήσουμε λίγο το τρομοκρατημένο τρεχαλητό, είναι μάλλον ανούσιο, φρονώ, τα παπούτσια μου φαντάζουν λιωμένα και τα πόδια μου ούτε που τα νιώθω πια. Ας κάτσουμε λιγάκι εδώ, σιμά, να ξαποστάσουμε- τα σύννεφα σα να παραδίδουν τη θέση τους στον ήλιο, έστω και απρόθυμα, και οι αχτίδες του θα μας ζεστάνουν θαρρώ. Τι; Θέλετε ν' αναζητήσουμε καταφύγιο για τη νύχτα, που η όποια περίφημη ζωογόνος του δύναμη θα αδυνατεί να μας προστατέψει από την ψύχρα οπότε αναπόφευκτα η αίσθηση θα εγκαταλείψει σταδιακά τα μέλη μας; Δε χρειάζεται- δε μας χρειάζονται και πολλά. Θα έχουμε ο ένας τον άλλον- ετούτο είναι αρκετό. Ναι, και ΄γω φοβάμαι το μούδιασμα, την προοδευτική λήθη, το θάνατο- όχι, δεν αποζητώ ένα πρόωρο τέλος, δε με έχει τόσο συνεπάρει η γοητεία του Παράλογου, ακόμα το αντιμάχομαι. Μα, να, θα κάνουμε ένα κύκλο, εδώ, στο χώμα. Και θα ανάψουμε μια μεγάλη φωτιά- όχι, δε θα ρίξουμε εκεί όλα τα μαρξιστικά βιβλία, μα θ' αφήσουμε τις φλόγες της να μας ζεστάνουν. Γιατί μπορεί να είμαι σχεδόν παιδί και να μου διαφεύγουν πολλά, μα γνωρίζω πως σε μια μόνιμη, απελπισμένη υποχώρηση δεν υπάρχει ζωή.

Γνωρίζω ακόμη πως οι επόμενοι, αυτοί που μας ακολουθούν και θα συνεχίσουν να μας ακολουθούν σε μια φαινομενικά απέλπιδα προσπάθεια πραγμάτωσης των ονείρων τους, θα χρειαστούν ετούτη τη φωτιά για να επιβιώσουν- σα θα φτάσουν θα 'χει πέσει η νύχτα και ο τόπος θα βρίθει από αχόρταγα, σαρκοβόρα αγρίμια. Ας μείνουμε και ας την ανάψουμε, λοιπόν. Κι ας μη κάνουμε βήμα πίσω, παρακαλώ, ας.

-Hel.

Σεβασμός στους ομιλητές; Ας το ξανασκεφτώ.

Παραδέχομαι ότι είμαι ο τύπος του κραξίματος και του χωσίματος. Αυτό ίσως με κάνει να χάνω το δίκιο μου, όμως εν βρασμώ ψυχής πώς να συγκρατηθεί κανείς, μου λες; Αν αγαπητέ συνάδελφε/συναγωνιστή/άκυρε αναγνώστη, συνέβαιναν όλα αυτά γύρω σου θα καθόσουν να γράψεις ήρεμα; Αν μπορούσες μπράβο. Εγώ δεν μπορώ.
Με το ξέσπασμα και αφού ξεθύμανα είπα να συνεχίσω λίγο πιο ομαλά και πιο τεκμηριωμένα σε αυτό το μπλογκ.

Refresh λοιπόν!

Ας κάνουμε ένα flashback τη στιγμή που ανεβαίνει ο ανεξάρτητος στο βήμα και διαβάζει τα 2 bullets του ανεξάρτητου πλαισίου του.
Υπενθυμίζω:
-Ανοιχτή σχολή
-Κοινή γραμμή πλεύσης με τη διοίκηση του τμήματος
Κοινώς μια ακόμη "απολίτικη και καταδικαστέα κατ' εμέ" άποψη, όπως είπε κι ένας συνάδελφος στη γσ προς τα φιλαράκια μας. Και κάπου εκεί κάποιος πετάχτηκε να πει "σεβαστείτε το συνάδελφο".
Μαμαμαμα, εγώ; Εγώ δέχομαι ότι έχει διαφορετική άποψη. Σέβομαι το δικαίωμά του να την εκφράζει. Δεν σέβομαι όμως ούτε αυτόν, ούτε αυτό το έκτρωμα το οποίο εκθειάζει αυτός και η backup μπλε λαίλαπα πίσω από τον ώμο του. Τι να δεχτώ καλέ; Ότι ενώ ο κόσμος καίγεται, λούζεται η αγάπη μου στο Γουαδαλκιβίρ; Ενώ έχουν λυσσάξει τα σκυλιά των ΜΜΕ για εφεδρείες, κόψιμο μισθών, χαράτσια, νέα μέτρα, λοιπές πασοκοκινήσεις της πολυαγαπημένης κυβέρνησης, εσύ ζεις στο κλουβί σου όπου κάθε ανάσα έχει συγκεκριμένο σκοπό;
"να, αυτή η ανάσα για να μην πεθάνω και να διαβάσω για να περάσω το Χ μάθημα".
Αυτή είναι η ζωή σου. Διάβασμα, κλειστό μυαλό, κλειστά μάτια, κλειστά αυτιά. Το μόνο ανοιχτό είναι τα πόδια σου. Γιατί δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά μας πηδ@νε χωρίς έλεος. Από παντού. Ανοιχτά πόδια λοιπόν, σετάκι με τις ανοιχτές σχολές που τόσο πολύ ήθελες. Ποιος νόμος Διαμαντοπούλου και άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε άλογα. Σε νοιάζει και δε σε νοιάζει. Κυρίως γιατί θα διαγραφούν οι ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ οι ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ που σου κλέβουν οξυγόνο, αυτοί οι αιώνιοι φοιτητές(μα ακούς εκεί να σου πάρει 6 χρόνια μια σχολή... τουρίστα, ε τουρίστα), κατά δεύτερον γιατί θα καταργηθεί το άσυλο και επί τόπου θα συλληφθούν ΠΡΕΖΑΚΙΑ, ΚΛΕΦΤΕΣ, ΒΙΑΣΤΕΣ. Τώρα κάτι άλλα που λένε για συγγράμματα και διάλυση πτυχίων δεν σε πολυνοιάζουν, μάλλον καταστροφολογίες ΕΑΑΚίτικες θα είναι. Ξέρεις ποιους λέω. Τους άπλυτους αληταράδες.

"Άποψή σου, σεβαστή"
Πόσες φορές το έχεις πει; Πόσες φορές το έχεις ακούσει; Πόσες φορές έχεις σκεφτεί ότι διάολε, δεν ισχύει;

Κέρδισες λοιπόν φίλε την εξεταστική που επί τόσες εβδομάδες νόμιζες για σκοτωμένη στα βουνά του Γράμμου. Ελπίζω να σου έφυγαν οι βραδινές αϋπνίες και να μπορείς πλέον με την συνείδησή σου καθαρή να πεις αύριο μεθαύριο "ΕΓΩ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΠΗΓΑ ΝΑ ΠΑΛΕΨΩ ΤΟΝ ΝΟΜΟ. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ".

Η Dany που δεν είναι πια απαισιόδοξη. Γιατί όπως της αρέσει να σκέφτεται, ο αγώνας γίνεται για τον αγώνα, όχι το αποτέλεσμα. Θα συνεχίσει να γίνεται φίλε ανεξάρτητε, δεν θα σε αφήσω σε ησυχία.

Περί αγανακτισμένων.

Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. ΚAI ΔΑΠίτες σε κατάσταση αλλοφροσύνης, με ένα υπέροχο-μη πολιτικό προφανώς!-πλαίσιο, να υποστηρίζουν με πάθος την εξεταστική τους ΚΑΙ φεησμπουκίστικα μαλλιοτραβήγματα (ιν ρίαλ λάηφ δεν προτιμώνται-τόσα έδωσαν οι καλές μου οι νομικάριες για τα εξτέντ) ΚΑΙ αγανακτισμένους φοιτητές εν δράση, σε ειδήσεις και εκπομπές(που όλως περιέργως δεν έκαναν τον κόπο να προβάλλουν τους άλλους, εκείνους εκεί που χρειάστηκε να μπουν στη ΝΕΤ με θράσος(!)για ν' ακουστούν έστω και λίγο-αυτοί πάντα τραμπούκικες μειοψηφίες θ' αποτελούν άλλωστε) ΚΑΙ επιχειρήματα ατράνταχτα που αρθρώνονται με τρεμάμενη από την οργή φωνή και συνοψίζονται σ' ένα γενικόλογο «εγώ αυτό πιστεύω, δε πα' να ωρύεσαι εσύ, ήρθα να ψηφίσω, όχι να σ' ακούσω».

Τι κι αν γύρω σου η κοινωνία βράζει; Τι κι αν παίρνουν μέτρα κάθε δυο βδομάδες, που ευτελίζουν τις ζωές μας; Τι κι αν ο νόμος που ψηφίστηκε κεκλεισμένων των θυρών έρχεται να σαρώσει ό,τι είχε απομείνει από τη δημόσια και δωρεάν παιδεία; Τι κι αν πριν ακόμα ξεκινήσουν καλά καλά τα μαθήματα 300 σχολές έκλειναν δίνοντας σαφή απάντηση στα τερτίπια της Αννούλας παρά τις απειλές για χαμένες εξεταστικές και εξάμηνα(κοίτα να δεις που στις περισσότερες σχολές αναπληρώθηκαν τα μαθήματα!); Όοοοχι, εσύ εκεί, να επιμένεις πως θες το πτυχίο σου τώρα/άμεσα/καιγόμαστε-κι ας μη σου εξασφαλίσει τίποτα, φτάνει να στέκει περήφανο σ' εκείνον τον άδειο τοίχο του σαλονιού(καιρό τώρα άλλωστε σε προβλημάτιζε τι μπορεί να δέσει χρωματικά με τον καναπέ).Εσύ εκεί να μη νοιάζεσαι που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη σου, μπάζοντάς σε σα πρόβατο μες στο αμφιθέατρο μόνο και μόνο για να ψηφίσεις, λες και δεν υπάρχει τίποτα απ' αυτό που λέγεται βούληση και κρίση μέσα σου. Εσύ εκεί, να τρέχεις μυξοκλαίγοντας στον πρόεδρο του τμήματος για να σπάσετε παρεούλα την κατάληψη, παρακάμπτοντας την απόφαση του συλλόγου( «Επιτέλους κάτι καλό σ' αυτή τη χώρα!» κραύγαζε χαρακτηριστικά ο γλυκούλης/μακριααπομας πρόεδρος αναφερόμενος στο νόμο). Εσύ εκεί, στις ειδήσεις του ΣΚΑΪ, να σε δει ολάκερη η οικογένεια στην Άνω Ραχούλα, να καμαρώσει το παιδί που σπουδάζει δικηγόρος, βγαίνει στα κανάλια και θα γίνει σπουδαίος και τρανός (να σου πω για υπαλληλοποίηση του δικηγόρου σε εταιρείες και κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Θα σου χαλάσω το όνειρο μάλλον και δεν το θέλω).

Η σχολή ανοιχτή λοιπόν. Και τα μπλου παιδιά με όλους τους παρατρεχάμενους ευχαριστημένα και οι "αγανακτισμένοι" που βγήκαν στο γυαλί, χαρούμενοι-και οι συγγενείς (αυτοί της Άνω Ραχούλας ναι) ακόμα περισσότερο. Και αναρωτιέμαι αν θα ντραπούν, να πουν στα παιδιά τους πως για να μη χαθεί η εξεταστική τους, επέτρεψαν να χάσουν αυτά το δικαίωμά τους στη μόρφωση.

Το σίγουρο πάντως, είναι, πως το κίνημα των αληθινά αγανακτισμένων φοιτητών θα βγει σύντομα ξανά στο προσκήνιο, γιατί το μόνο χρέος που αναγνωρίζει είναι αυτό του αγώνα και της ανατροπής και είναι διατεθειμένο να το υπερασπιστεί με κάθε τρόπο.

incognito.

Περίεργα πράγματα - περίεργες σκέψεις - προσωπική φάση - προσωπικό κράξιμο.

Από την τελευταία μου ανάρτηση έχουν γίνει πολλά. Όχι μόνο σε επίπεδο σχολής, γενικότερα.
Είχα υποσχεθεί στην πρώτη μου ανάρτηση να κάνω μια εκτενή ανάλυση της άποψής μου περί των καταλήψεων ως μέσο αγώνα, πάλης κλπ. Δεν θα το κάνω σε αυτό το ποστ, γιατί προτρέχουν άλλα.

Θα αρχίσω να μιλάω για τη σχολή μου, πάλι. Προχωρήσαμε σε 5η εβδομάδα κατάληψης με 100+ ψήφους διαφορά από το πλαίσιο της ΔΑΠ για ανοιχτή σχολή. Ήμουν ένας περιπλανώμενος σωρός από κόκαλα στο τέλος της βδομάδας μετά από συντονιστικά, κατάληψη και πορείες. Παρ' όλα αυτά ήμουν αισιόδοξη, αφού ο πρόεδρος του τμήματος είχε ανακοινώσει πως η εξεταστική ακυρώθηκε. Σταμάτησα και το διάβασμα μαχαίρι.

Φτάνει η μέρα της συνέλευσης όπου στον πίνακα βλέπω στο τέλος και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ. Οι γνωστοί σε όλους μας in disguise ΔΑΠίτες (ή και ΦΟΣ-ΔΗΣΥ-ίτες ενίοτε-βλέπε εξαιρετικό βίντεο "ανεξάρτητων" σαχλομαϊντανών του σκάι που πρότειναν διαμαρτυρία μέσω facebook, tweeter.). Δεν περίμενα να τσιμπούσε το ανεξάρτητο ξέρασμα οποιοσδήποτε νοήμων συμφοιτητής. Άγχος μηδέν για το αποτέλεσμα της ΓΣ.

Οι ανεξάρτητοι, ή μάλλον οι "omgwtfwhateverΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ", αλλιώς γνωστοί ως ΦΥΤΑ(Φοιτητές Υπέρ Της Αντικατάληψης), με ένα λογύδριο επιπέδου 4χρονων άβουλων τούβλων ικανό να συγκινήσει το ψόφιο περιστέρι που βρήκα προχτές στη βεράντα, με έκαναν να γελάσω όσο δεν μπορούσα να γελάσω. Το πλαίσιο είχε 2 σημεία.
-Ανοιχτή σχολή
-Κοινή γραμμή πλεύσης με τη διοίκηση του τμήματος
Κάπου εδώ άρχισε να γελάει και το ψόφιο περιστέρι μου. Ο πρόεδρος της Πληροφορικής έχει δηλώσει υπέρ του νόμου και είναι κοινό μυστικό ο βαθύς μπατσοκισμός που τον διακατέχει. Επίσης επί 5 βδομάδες ακούγαμε μόνο ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ-ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ-ΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΣΤΕΝΕΥΟΥΝ-OMG ΚΑΙ 3 ΛΟΛ ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΑΜΗΝΟ.
Γενικά ναι, αυτό.
Ώσπου κυρίες και κύριοι, βγήκε η ΔΑΠ να πει ότι στηρίζει το πλαίσιο. Saw that coming huh? Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα.
Και βγήκε.
Με 53 ψήφους διαφορά.

Την επόμενη μέρα έγινε ΓΣ τμήματος που αποφασίστηκε εξεταστική(!!!) 3 βδομάδων(!!!!!!!!!!!!). Άρχισε να βρέχει ΧΡΟΝΟ και μάλλον βρέθηκαν 3 βδομάδες από εκεί που ξέραμε "ακύρωση". Ούτε καν ματαίωση. ΑΚΥΡΩΣΗ.

Και κάπως έτσι άρχισα να πρασινίζω και μόνο στο άκουσμα της μπλε παράταξης, όλα στημένα και όλα ψεύτικα. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ my ass, είμαι ανεξάρτητη και αυτόν τον εμετό σε Α4 ούτε για προσάναμμα δεν τον θέλω. Ναι το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ πλαίσιο είπα. Που κατέβηκε με τη ΔΑΠ(μεχ θα κάνω εμετό). Και που η ίδια η ΔΑΠ(ουφ ανακατεύομαι) έκανε ΧΑΜΟ και ΣΑΜΑΤΑ για να ΜΗΝ ΓΡΑΦΤΕΙ "Ανεξάρτητο πλαίσιο-στηρίζει η ΔΑΠ"(αχ ανεβαίνει το μεσημεριανό μου). Πέσαν οι μάσκες, φανερώθηκαν οι κωλοτούμπες. Απογοήτευση; Όχι και τόσο. Το πόσο σάπιο και σαθρό είναι το οτιδήποτε έχει να κάνει με τη ΔΑΠ(ΜΠΛΟΥΕΑΕΑΕΑΕ ξέρασα :( )είναι γνωστό.

Τώρα τι κράζεις μόνο τη ΔΑΠ(μπα δεν ανακατεύομαι τώρα), θα μου πεις.

Γιατί βαρέθηκα να βλέπω μόνο αυτούς στο ΣΚΑΙ και στο ΜΕΓΚΑ, βαρέθηκα να διαβάζω για τις τραγικές μειοψηφίες που θέλουν κατάληψη(221-109 υπέρ κατάληψης σε εμάς, μην αναφέρω άλλα νούμερα μεγαλύτερων σχολών), βαρέθηκα τους τραμπουκισμούς και τις μαγκιές για να προσελκύσουν κόσμο, βαρέθηκα τη μυρωδιά της σήψης που τριγυρνάει το χώρο όταν μιλάνε στο βήμα.

Η απαισιόδοξη Dany