Όπως κάθε blog έχει την κλασική αρχή του, έτσι κι αυτό.
Είμαστε φοιτητές, ανένταχτοι που ασπαζόμαστε παρ' όλα αυτά συγκεκριμένες ιδεολογίες. Δεν είμαστε οι ανένταχτοι που φωνασκούν, κλαίνε και οδύρονται για χαμένες εξεταστικές και χαμένα εξάμηνα. Ή ακόμα και χαμένα τυχόν μεταπτυχιακά, χαμένα διδακτορικά, χαμένες πτυχιακές.
Είμαστε αυτοί που φοβούνται για το μέλλον, ή μάλλον καλύτερα, δεν έχουν ΙΔΕΑ τι τους περιμένει στο μέλλον. Με ένα νομοσχέδιο που κανείς από εμάς δεν είχε συνειδητοποιήσει μας πιάσανε στον ύπνο. Του δικαίου. Ένα κουτσουρεμένο και κακοσχηματισμένο φοιτητικό κίνημα που σάπιζε στις ξαπλώστρες πάνω σε αμμουδιές ξεγνοιασιάς βρέθηκε προ εκπλήξεων. Ένα κίνημα σε θερινή νάρκη που ήταν ανήμπορο να αντιδράσει και εκτονώνεται τον τελευταίο μήνα.
Εγώ, πιο συγκεκριμένα, φοιτώ στο τμήμα πληροφορικής του πανεπιστημίου της Αθήνας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην 4η βδομάδα κατάληψης στην οποία εισαχθήκαμε με διαφορά 7 ψήφων στην τελευταία γενική συνέλευση.
Με νύχια και με δόντια προσπαθούμε να διατηρήσουμε πράγματα αυτονόητα. Και όχι η εξεταστική και το χαμένο εξάμηνο δεν είναι σε αυτά. Δεν θέλουμε έναν κακοραμμένο νόμο από κομμάτια των εξωτερικών ιδρυμάτων. Πολλά σάπια κομμάτια μαζί μας δίνουν ένα σάπιο κάλυμμα ικανό να μας κουκουλώσει και να ρουφήξει κάθε πτυχή του πανεπιστημίου που πρόσδιδε μέχρι στιγμής τον δημόσιο χαρακτήρα του.
Δεν είπε κανείς πως το πανεπιστήμιο όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα είναι το ιδανικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ούτε κατά διάνοια. Θέλαμε να αλλάξουμε αυτό το πανεπιστήμιο. Διεκδικούσαμε λιγότερο φόρτο εργασίας σε εξάμηνα που το βάρος των εργασιών σου πατικώνει κάθε ελπίδα να σκεφτείς εξωσχολικά, διεκδικούσαμε βελτιωτικές εξεταστικές για να μη βγούμε λαχανιασμένοι σε πτυχία με άσχημους βαθμούς. Και τώρα διεκδικούμε πιο πολλά.
Δεν θέλουμε να διαγράφονται οι συνάδελφοί μας που για x, y λόγους ξεπέρασαν ένα όριο ετών. Δεν θέλουμε φακέλους πιστωτικών μονάδων αντί για ενιαία πτυχία. Δεν θέλουμε εξωπανεπιστημιακούς στη διοίκηση του πανεπιστημίου μας. Είναι πολλά αυτά που δεν θέλουμε από αυτά που πάνε να μας επιβάλλουν.
Πώς; Η κατάληψη δεν είναι το σωστό μέσο;
Αυτό θα το αναλύσω σε επόμενη ανάρτηση. Για αρχή καλωσορίστε εμάς τα ανεξάρτητα φοιτητούδια, όχι αυτά που συσπειρώνονται μέσω facebook, αλλά αυτά που προσπαθούν για κάτι καλύτερο.
Dany
Είμαστε φοιτητές, ανένταχτοι που ασπαζόμαστε παρ' όλα αυτά συγκεκριμένες ιδεολογίες. Δεν είμαστε οι ανένταχτοι που φωνασκούν, κλαίνε και οδύρονται για χαμένες εξεταστικές και χαμένα εξάμηνα. Ή ακόμα και χαμένα τυχόν μεταπτυχιακά, χαμένα διδακτορικά, χαμένες πτυχιακές.
Είμαστε αυτοί που φοβούνται για το μέλλον, ή μάλλον καλύτερα, δεν έχουν ΙΔΕΑ τι τους περιμένει στο μέλλον. Με ένα νομοσχέδιο που κανείς από εμάς δεν είχε συνειδητοποιήσει μας πιάσανε στον ύπνο. Του δικαίου. Ένα κουτσουρεμένο και κακοσχηματισμένο φοιτητικό κίνημα που σάπιζε στις ξαπλώστρες πάνω σε αμμουδιές ξεγνοιασιάς βρέθηκε προ εκπλήξεων. Ένα κίνημα σε θερινή νάρκη που ήταν ανήμπορο να αντιδράσει και εκτονώνεται τον τελευταίο μήνα.
Εγώ, πιο συγκεκριμένα, φοιτώ στο τμήμα πληροφορικής του πανεπιστημίου της Αθήνας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην 4η βδομάδα κατάληψης στην οποία εισαχθήκαμε με διαφορά 7 ψήφων στην τελευταία γενική συνέλευση.
Με νύχια και με δόντια προσπαθούμε να διατηρήσουμε πράγματα αυτονόητα. Και όχι η εξεταστική και το χαμένο εξάμηνο δεν είναι σε αυτά. Δεν θέλουμε έναν κακοραμμένο νόμο από κομμάτια των εξωτερικών ιδρυμάτων. Πολλά σάπια κομμάτια μαζί μας δίνουν ένα σάπιο κάλυμμα ικανό να μας κουκουλώσει και να ρουφήξει κάθε πτυχή του πανεπιστημίου που πρόσδιδε μέχρι στιγμής τον δημόσιο χαρακτήρα του.
Δεν είπε κανείς πως το πανεπιστήμιο όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα είναι το ιδανικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ούτε κατά διάνοια. Θέλαμε να αλλάξουμε αυτό το πανεπιστήμιο. Διεκδικούσαμε λιγότερο φόρτο εργασίας σε εξάμηνα που το βάρος των εργασιών σου πατικώνει κάθε ελπίδα να σκεφτείς εξωσχολικά, διεκδικούσαμε βελτιωτικές εξεταστικές για να μη βγούμε λαχανιασμένοι σε πτυχία με άσχημους βαθμούς. Και τώρα διεκδικούμε πιο πολλά.
Δεν θέλουμε να διαγράφονται οι συνάδελφοί μας που για x, y λόγους ξεπέρασαν ένα όριο ετών. Δεν θέλουμε φακέλους πιστωτικών μονάδων αντί για ενιαία πτυχία. Δεν θέλουμε εξωπανεπιστημιακούς στη διοίκηση του πανεπιστημίου μας. Είναι πολλά αυτά που δεν θέλουμε από αυτά που πάνε να μας επιβάλλουν.
Πώς; Η κατάληψη δεν είναι το σωστό μέσο;
Αυτό θα το αναλύσω σε επόμενη ανάρτηση. Για αρχή καλωσορίστε εμάς τα ανεξάρτητα φοιτητούδια, όχι αυτά που συσπειρώνονται μέσω facebook, αλλά αυτά που προσπαθούν για κάτι καλύτερο.
Dany
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου